کِتابِ زِکریا نَبی
فصلِ سِوّم
رویای چارُم: دَ بارِه یهوشُعَ پیشوای بُزُرگ
۱اوخته اُو یهوشُعَ پیشوای بُزُرگ ره دَز مه نِشو دَد که دَ حُضُورِ ملایکِه خُداوند ایسته بُود و شَیطو دَ دِستِ راستِ یهوشُعَ ایسته شُدُد تا دَ بَلِه ازُو تُهمَت کُنه. ۲ ملایکِه خُداوند دَ شَیطو گُفت: ”اَی شَیطو، خُداوند تُو ره سرزنِش کُنه! خُداوند که اورُشَلیم ره اِنتِخاب کده تُو ره سرزَنِش کُنه! آیا اِی آدم رقمِ چیوِ نِیم سوختِه نِییه که از مَنِه آتِش گِرِفته شُده بَشه؟“
۳یهوشُعَ کالای چِرگ-و-چتل پوشِیده دَ حُضُورِ ملایکه ایسته بُود. ۴و ملایکه دَ امزوا که دَ حُضُور شی ایسته بُود گُفت: ”کالای چِرگ-و-چتل ره از جان شی بُر کنِید.“بعد ازُو دَ یهوشُعَ گُفت: ”توخ کُو، گُناهِ تُو ره از تُو دُور کدُم و آلی کالای باشِکوه دَ جان تُو مِیدیُم.“
۵اوخته ما گُفتُم: ”بیل که یگ لُنگی پاک دَ سر شی بِدیه.“پس اُونا یگ لُنگی پاک دَ سر شی دَد و اُو ره قد کالای نَو پوشَند، دَ حالِیکه ملایکِه خُداوند ایسته بُود.
۶دَ امزُو غَیت ملایکِه خُداوند تاکِید کده دَ یهوشُعَ گُفت: ۷”خُداوندِ لَشکرها اینی رقم مُوگیه، ’اگه مُطابِقِ راههای مه رفتار کُنی و وظِیفِه ره که دَز تُو مِیدیُم دَ جای بیری، اوخته تُو سرپرَستِ خانِه مه مُوشی و از حَولیهای مه نِگاهوانی مُوکُنی و ما دَز تُو اِجازه مِیدیُم که دَ مینکلِ امزیا که دَ اِینجی ایسته یَه رفت-و-اَمَد کُنی.
۸پس اَی یهوشُعَ پیشوای بُزُرگ، تُو و همکارای تُو که دَ حُضُور تُو مِیشِینه و امُو مَردا نشانی چِیزای عجِیب اَسته، بِشنَوِید! اینه، ما خِدمتگار خُو «شاخچه» ره میرُم. ۹توخ کُو، سنگی ره که دَ پیشِ رُوی یهوشُعَ ایشتیم، یگ سنگ اَسته که دَ بَلِه خُو هفت پالُو دَره؛ ما نوِشتِه شی ره دَ بَلِه شی نَقش مُوکنُم و ما گُناهِ امزی سرزمی ره دَ یگ روز دُور مُونُم.‘
۱۰خُداوندِ لَشکرها مُوگیه، ’دَ امزُو روز هر کُدَم شُمو همسایِه خُو ره کُوی مُونِید که بییه و دَ تَی تاکِ انگُور شُمو و دِرختِ انجِیر شُمو بِشِینه.‘“