کتاب خروج

فصل بیست و یکم

طرز رفتار با غلامان

(همچنان در تثنیه ۱۵‏: ۱٢ ‏- ۱۸)

۱«این احکام را نیز به بنی اسرائیل بده: ۲ اگر یک غلام عبرانی بخری، باید مدت شش سال برای تو خدمت کند. در سال هفتم بدون این که برای آزادی خود پولی بپردازد، باید آزاد شود. ۳اگر قبل از آن که غلام تو شد، مجرد باشد و در دوران غلامی دارای همسر گردد، در سال هفتم فقط خودش آزاد شود. اما اگر قبل از آن که غلام تو شود متأهل باشد، در آنصورت هم او و هم زنش هر دو باید آزاد گردند. ۴اگر مالک او برایش زن گرفته و از آن زن صاحب فرزندانی شده باشد، آنگاه تنها خود او آزاد شود و همسر و فرزندانش نزد مالک او بمانند. ۵اما اگر آن غلام بگوید: «مالک و زن و فرزندانم را دوست دارم و نمی خواهم آزاد بشوم»، ۶آن وقت مالکش او را به عبادتگاه ببرد و در آنجا در مقابل دروازه یا چوکات آن، گوش او را با آلۀ نوک تیز سوراخ کند و از آن پس آن غلام تا آخر عمر غلام او خواهد بود.

۷اگر کسی دختر خود را به عنوان کنیز بفروشد، آن دختر نباید مانند غلام آزاد شود ۸اگر کسی دختری را بخرد و بخواهد با او ازدواج کند، اما بعداً از او خوشش نیاید، به پدر دختر اجازه بدهد که او را پس بخرد. او حق ندارد او را به بیگانه گان بفروشد، زیرا این کار او خیانت شمرده می شود. ۹اگر کسی کنیزی بخرد و او را به پسر خود بدهد، باید مانند دختر خود با او رفتار کند. ۱۰اگر مردی همسر دیگری بگیرد، باید همان غذا و لباس و معاشرتی را که قبلاً با زن اول داشته است، حفظ کند. ۱۱اگر این سه نکته را رعایت نکند، باید او را بدون اخذ پول آزاد کند.»

قوانین مربوط به اعمال جابرانه

۱۲ «اگر کسی شخصی را طوری بزند که منجر به هلاکت او گردد، او نیز باید کُشته شود. ۱۳ اما اگر مرگ او تصادفی بوده و قصد کُشتنش را نداشته، آنگاه به جایی که من برایش تعیین می کنم پناه ببرد تا در آنجا در امان باشد. ۱۴ولی اگر کسی از روی خشم قصداً شخص دیگری را بکُشد، حتی اگر به قربانگاه من هم پناه بُرده باشد، او نیز باید کُشته شود.

۱۵هر کسی که پدر یا مادر خود را بزند، باید به قتل برسد.

۱۶ اگر کسی انسانی را اختطاف کند و او را بفروشد یا به عنوان غلام نزد خود نگهدارد، باید کُشته شود.

۱۷ هر کسی که پدر یا مادر خود را لعنت کند، سزاوار کُشته شدن است.

۱۸اگر موقع دعوا، یکی از طرفین، دیگری را با سنگ یا مُشت طوری بزند که بستری شود، اما نمیرد ۱۹و بعد حالش خوب شود و بتواند با کمک چوبدست راه برود، کسی که او را زده است، بخشیده شود اما باید غرامت ایام بیکاری و مخارج معالجۀ او را بپردازد.

۲۰اگر کسی غلام یا کنیز خود را طوری با چوبدست بزند که جا به جا بمیرد، باید مجازات شود. ۲۱ولی اگر او بعد از یکی دو روز بمیرد، مالکش نباید مجازات شود، زیرا آن غلام یا کنیز بخشی از دارایی او بوده و همین خساره برای او کافی است.

۲۲اگر در جریان جنگ و دعوا، زن حامله ای را طوری بزند که آن زن نقصان کند، ولی به خودش آسیبی نرسد، ضارب جریمه ای را که شوهر آن زن تعیین می کند با موافقۀ قاضی بپردازد. ۲۳اما اگر به خودش صدمه ای وارد شود، در آن صورت جزا باید جان به عوض جان، ۲۴ چشم به عوض چشم، دندان به عوض دندان، دست به عوض دست، پا به عوض پا، ۲۵داغ به جای داغ، زخم به عوض زخم و ضربه به عوض ضربه باشد.

۲۶اگر کسی غلام یا کنیز خود را طوری بزند که چشمش نابینا شود، او را در عوض چشمش آزاد کند. ۲۷اگر دندان او را بشکند، او را در عوض دندانش آزاد کند.»

مسئولیت مالکین

۲۸«اگر گاوی با شاخ خود مرد یا زنی را بکُشد، آن گاو را سنگسار کنند و گوشتش هم خورده نشود و صاحبش از مجازات معاف است. ۲۹اما اگر آن گاو قبلاً هم شاخ می زد و صاحبش می دانست و با وجود این، گاو خود را نبندد و آن گاو مرد یا زنی را بکُشد، گاو را باید سنگسار کنند و صاحبش را نیز بکُشند. ۳۰اما اگر خونبهایی برای مقتول تعیین گردد، صاحب گاو می تواند با پرداخت خونبها، جان خود را نجات بدهد. ۳۱اگر گاو دختر یا پسری را بکُشد، باید همین حکم اجرا شود. ۳۲اگر گاو غلام یا کنیزی را بکُشد، صاحبش باید سی سکه نقره به عنوان خونبها به صاحب غلام یا کنیز بپردازد و گاو نیز سنگسار شود.

۳۳اگر کسی سرپوش چاه را دور کند و یا چاهی بکند و سر آن را نپوشاند و گاو یا خری در آن بیافتد، ۳۴صاحب چاه باید عوض آن حیوان را بدهد یا قیمت آن را به صاحبش بپردازد و حیوان مُرده را برای خود نگهدارد. ۳۵اگر گاو کسی گاو شخص دیگری را بزند و بکُشد، گاو زنده را بفروشند و قیمت آن را بین خود تقسیم کنند و هر یک از آنها نیمی از گاو کُشته را به عنوان سهم خود بردارد. ۳۶اما اگر معلوم شود که آن گاو عادت به شاخ زدن داشته و صاحبش او را نبسته، او باید به جانب مقابل یک گاو زنده بدهد و گاو مُرده را برای خود نگهدارد.»