د زبورونو کتاب
دوه دېرشم زبور
په ګناه اقرار کول او بخښنه
(د داود زبور)
۱ بختور دی هغه څوک چې سرکښي یې بخښل شوې
هغه څوک چې اچول شوې یې پرده په ګناهونو باندې
۲ بختور دی هغه څوک چې څښتن یې نه ګڼي مجرم
او هغه څوک چې د ټګۍ نه پاک وي
۳ چې کله نه کاوه ما اقرار په خپلو ګناهونو باندې
نو ټوله ورځ به له زګېروو نه زه ستومانه ومه
۴ راکوله به سزا راته شپه او ورځ تا ای څښتنه
ما قوت خپل بیخي ورکړ له لاسه
لکه څنګه چې د اوړي ګرمي وچ کړي لنده بل
۵ نو ما تا ته اقرار وکړلو د خپلو ګناهونو
پټ مې نه کړل ما له تا نه خپل جرمونه
دا مې وویل خپل ځان سره په زړه کې:
زه به په خپلو سرکښیو باندې وکړمه اقرار څښتن ته
او تا معاف کړل ټول ګناهونه زما
۶ نو چې موقع نه وي د لاس ځینې وتلې
باید ټول وفادار خلک دعا وغواړي له تا نه
چې کله زیات شي تکلیفونه د سېلاب په شان
تکلیف به دوی ته ور ونه رسیږي
۷ ته پناه ځای یې زما ما به ساتې د تکلیفونو څخه
ګردچاپېره به ویلی شي زما د بچ کېدو سندرې
۸ څښتن وایي: هغه لار به درته ښایم
چې باید لاړ شې پرې ته
تا ته به وکړم لارښوونه زه
او په تا به ساتم نظر
۹ بېعقل کېږئ مه لکه د اس او د قچر په شان
چې کنترول یې په قیضه او واګي کیږي
او که نه، نو رابه نه شي ستاسو خواته
۱۰ ډېر وي غمونه د بدکارانو
خو چې څوک کاندي په څښتن باندې توکل
ساتل کیږي به هغه د ده په تلپاتې مینه
۱۱ ای نېکانو، هغه څه چې څښتن کړي
په هغو خوشحاله اوسئ او ښادي کړئ
صادقانو، د خوښۍ ووهئ چیغې